Dzisiaj jest: 28 Kwietnia 2017   |   Imieniny obchodzą: Waleria, Ludwik, Paweł

Listy Burmistrza Łukowa Dariusza Szustka do Mieszkańców

Geoportal - System Informacji Przestrzennej Powiatu Łukowskiego

Organizacje pożytku publicznego

 

Pogoda

 

Honorowi Obywatele Miasta

Stanisław Musielak

Przybył do Łukowa w 1915 roku jako urzędnik niemieckich władz okupacyjnych, pełnił obowiązki sekretarza niemieckiego burmistrza Grabowieckiego.

Pracując we władzy okupacyjnej, okazał się szczerym polskim patriotą. W czasie represji niemieckich wobec Polaków, uprzedzał o mających się odbyć rewizjach lub aresztowaniach. Uczestniczył w działalności konspiracyjnej Polskiej Organizacji Wojskowej na terenie Łukowa oraz innych organizacji polskich działających w konspiracji na rzecz odzyskiwania niepodległości.

Po rozbrojeniu Niemców w dniu 11 listopada 1918 roku nazajutrz, rozpoczęła pracę Miejska Rada miasta Łukowa pod przewodnictwem Bronisława Chącińskiego zorganizowana jeszcze w warunkach zaboru niemieckiego. Usunięto wówczas znienawidzonego sługę niemieckiego burmistrza Grabowieckiego i na jego miejsce jednogłośnie wybrano Stanisława Musielaka.

Wybór ten z zadowoleniem został zaakceptowany przez społeczeństwo Łukowa. Stanisław Musielak był solidnym i taktownym pracownikiem. Starał się uchronić miasto przed kompletną ruiną jaka zagrażała mu po rabunkowej gospodarce okupanta niemieckiego.

Na początku 1920 roku Stanisław Musielak opuścił Łuków, udając się do Ostrowa Poznańskiego na równorzędne stanowisko.

W uznaniu jego zasług dla Łukowa, Rada Miejska uchwałą z dnia 13.03.1920 r. nadała mu tytuł Honorowego Obywatela Miasta Łukowa.

Bronisław Chąciński

Honorowi Obywatele Miasta

Urodził się 6 października 1868 roku w Nagórzycach koło Piotrkowa Trybunalskiego. Gimnazjum ukończył w Piotrkowie Trybunalskim, a studia medyczne na Uniwersytecie Warszawskim. W 1895 r. otrzymał dyplom lekarza.

Praktykę lekarską rozpoczął w Stoczku Łukowskim. Wkrótce wyjechał do Czech na studia doktoranckie. Po uzyskaniu stopnia doktora nauk medycznych w 1897 r. osiedla się w Łukowie pracując jako lekarz wolnopraktykujący, a od 1933 r. jako lekarz miejski.

Po śmierci doktora Antoniego Tryjarskiego w 1905 r. obejmuje stanowisko ordynatora szpitala św. Tadeusza w Łukowie. Na tym stanowisku zostaje do ostatniej chwili życia.

Pracując jako lekarz i administrator szpitala aktywnie uczestniczy w życiu społecznym Łukowa. W czasie I wojny światowej uchronił łukowski szpital przed likwidacją.

W latach 1915 – 1918 pracował w Zarządzie Łukowskiej Rady Powiatowej, a 12 listopada został wybrany na stanowisko prezesa Rady Miejskiej w Łukowie. Pełnił tez szereg funkcji w organizacjach społecznych. Był prezesem Straży Ogniowej, Hurtowni Udziałowej, Komitetu Obywatelskiego Towarzystwa Dobroczynności i Towarzystwa Myśliwskiego. Założył Łukowskie Towarzystwo Wzajemnego Kredytu. Był współzałożycielem Oddziału Powiatowego PCK, którego prezesem została jego żona Stefania (z domu Beck, kuzynka późniejszego Ministra Spraw Zagranicznych Józefa Becka). Wspomagała działalność społeczną męża, działając w Towarzystwie Dobroczynności, w Kole Ziemianek, opiekowała się sierotami z sierocińca sióstr Szarytek.

Bronisław Chąciński doceniając znaczenie lokalnej prasy, zainicjował utworzenia gazety „Pamiętnik Łukowski” oraz „Głos Ziemi Łukowskiej”, które wspierał materialnie.

Był dobrym, wszechstronnie wykształconym lekarzem z zakresu położnictwa, chirurgii, chorób wewnętrznych i zakaźnych.

Był też wielkim patriotą.

Zmarł nagle podczas wygłaszania patriotycznego przemówienia do zgromadzonych Łukowian w momencie uroczystego odsłonięcia pamiątkowej tablicy upamiętniającej bohatera Powstania Styczniowego ks. Stanisława Brzóski.

W 1922 roku w uznaniu jego zasług dla miasta, Rada Miasta Łukowa nadała dr Bronisławowi Chącińskiemu tytuł Honorowego Obywatela Miasta Łukowa. Nie zachował się protokół z posiedzenia Rady Miejskiej. Prawdopodobnie zniszczony został podczas bombardowania i pożaru budynku Magistratu w dniu 25 lipca 1944 r.

Eugeniusz Kwiatkowski

Honorowi Obywatele MiastaUrodził się 30 grudnia 1888 roku w Krakowie. Jego matka Wincenta z Moszczyńskich była rodowita krakowianką, natomiast Jan pochodził z okolic Stanisławowa.

Dzieciństwo Eugeniusz Kwiatkowski spędził w niewielkim majątku w Czernichowicach, niedaleko Zbaraża.

Uczęszczał do Gimnazjum w Chyrowie prowadzonym przez ojców jezuitów. Maturę zdał ze złotym medalem w 1907 roku. Następnie podjął studia na Wydziale Chemii technicznej Politechniki Lwowskiej. Należał do organizacji konspiracyjnych: Związek Młodzieży Polskiej Zet, a następnie Zarzewie. Działalność polityczna wpłynęła negatywnie na wyniki w nauce. Na prośbę matki wyjechał do Monachium kontynuować studia. Podjął je w marcu 1910 roku, a ukończył w 1912 r., uzyskując tytuł inżyniera chemika.

W 1919 r. ożenił się z Leokadią Glazer.

Po wybuchu I wojny światowej, w 1914 r. we Lwowie Kwiatkowski organizował Polski Legion Wschodni. W 1916 r. wstąpił do Legionów Polskich, gdzie służył do 1917 r. Zajmował się również pracą konspiracyjną w Polskiej Organizacji Wojskowej. Po okresie rekruckim został skierowany do Krajowego Inspektoratu Zaciągu w Łukowie, pracując w aparacie werbunkowym płk Władysława Sikorskiego. Otrzymał stopień chorążego.

W roku 1917 był komendantem Okręgu POW w Łukowie. W listopadzie 1918 roku kierował akcją rozbrajania Niemców, współpracując ze Stefanem Zdanowskim.

W latach 1916 – 1918 współredagował lokalny organ prasowy „Głos Ziemi Łukowskiej”.

23 czerwca 1938 roku Rada Miejska nadała Eugeniuszowi Kwiatkowskiemu Honorowe Obywatelstwo miasta Łukowa. W późniejszym okresie Kwiatkowski jeszcze kilkakrotnie odwiedzał Łuków i swoich dawnych przyjaciół.

Od kwietnia 1919 r., jako podporucznik, pracował w Sekcji Chemicznej Głównego Zarządu Zaopatrzenia Armii, do 1921 r. W tym samym roku przyjął posadę docenta na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej. W 1923 r. został powołany na stanowisko dyrektora technicznego Państwowej Fabryki Związków Azotowych w Chorzowie.

Gdy po Przewrocie Majowym w 1926 r. Ignacy Mościcki został Prezydentem RP, powołał go na stanowisko Ministra Przemysłu i Handlu. Kwiatkowski przyczynił się do rozbudowy Państwowych Zakładów Przemysłowych tj.: Państwowe Zakłady Lotnicze „Okęcie”, Fabryka Karabinów, Państwowe Zakłady Optyczne, Fabryka Samochodów Osobowych i Półciężarowych. Dzięki swoim działaniom stał się znany jako autor koncepcji rozwoju handlu morskiego, a także jako budowniczy portu w Gdyni.

W grudniu 1930 roku Kwiatkowski odszedł z rządu J. Piłsudskiego. Lata 1931 – 1935 spędził w Mościcach i Chorzowie piastując stanowisko dyrektora Fabryki Związków Azotowych.

Po śmierci Piłsudskiego, prezydent Ignacy Mościcki w październiku 1935 r. powołał go na stanowisko Wicepremiera do Spraw Gospodarczych i Ministra Skarbu. Stanowisko to sprawował do 1939 r. W tym okresie podjął starania zmierzające do rozwoju przemysłu. Był współtwórcą koncepcji budowy Centralnego Okręgu Przemysłowego (COP).

17 września 1939 r. w obliczu zbliżającej się klęski wrześniowej wraz z rządem opuścił Polskę. W latach 1939 – 1945 internowany w Rumunii. Po zakończeniu wojny wrócił do kraju we wrześniu 1945 r. Wówczas stanął na czele Delegatury Rządu do Spraw Wybrzeża. Dążył do rozwoju gospodarki morskiej, rolnictwa, przemysłu, komunikacji i elektryfikacji.

W 1948 r. został przeniesiony przez komunistyczne władze na przymusową emeryturę.

W latach 1947 – 1952 był Posłem na Sejm. Nie zezwolono mu jednak, aby zamieszkał na Wybrzeżu. Wraz z rodzina przeniósł się do Krakowa. Przez długie lata pozostawał w cieniu. Nie udzielał się politycznie, publikował artykuły w pismach fachowych.

W 1972 r. Eugeniusza Kwiatkowskiego udekorowano Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski z Gwiazdą. Na kilka dni przed śmiercią otrzymał zaszczytny tytuł doctora honoris causa Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Gdańskiego. Zmarł 22 sierpnia 1974 r. Pochowany został na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Lech Wałęsa

Honorowi Obywatele Miasta

Urodził się 29 września 1943 roku w Popowie, Ziemi Dobrzyńskiej w rodzinie drobnego rolnika. Przez siedem lat chodził do szkoły w Chalinie, a potem do klasy mechanizacji rolnictwa Zasadniczej Szkoły Zawodowej w Lipnie, w której ukończył naukę po trzech latach i podjął pracę elektryka w Państwowym Ośrodku Maszynowym w Łochocinie. Po niespełna dwóch latach powołany do wojska odbywa zasadniczą służbę w Koszalinie, a po przeszkoleniu zostaje wysłany do szkoły podoficerskiej w Świeciu, skąd wraca do macierzystej jednostki. Wojsko opuszcza w stopniu kaprala. Wraca do pracy w POM-ie. 30 maja 1967 roku rozpoczyna pracę jako elektryk okrętowy w Stoczni Gdańskiej. Zawiera związek małżeński. Po grudniu 1970 roku, kiedy dał się poznać jako początkujący działacz, zostaje inspektorem bhp z ramienia związków zawodowych na swoim wydziale. W kwietniu 1976 roku, za źle widziane przez ówczesne władze wystąpienie zostaje zwolniony z pracy. Rozpoczyna aktywną działalność opozycyjną. Często zmienia pracę, zyskując rosnącą popularność, jako działacz społeczny. W 1980 roku jest przywódcą strajku w Stoczni Gdańskiej. 31 sierpnia podpisuje porozumienie MKS z Komisją Rządową. W latach 1980-1981 przez 16 miesięcy stoi na czele Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego "Solidarność". Próbuje podtrzymywać stałe rozmowy z rządem dla rozładowania narastającego społecznego napięcia. 13 grudnia 1981 roku izolowany w willach rządowych po ogłoszeniu stanu wojennego. 26 stycznia 1982 roku wręczono mu decyzję o internowaniu z datą 13 grudnia 1981 roku. Przebywa w odosobnieniu w ośrodku rządowym w Arłamowie. 15 listopada wraca do Gdańska, a 22-go spotyka się z kardynałem Glempem. W Gdańsku odwiedzają go przedstawiciele zachodnich państw. W 1983 roku otrzymuje pokojową Nagrodę Nobla. Z Gdańska wychodzi w 1988 roku koncepcja Okrągłego Stołu. 9 grudnia 1990 roku zostaje wybrany w powszechnych wyborach prezydentem Rzeczypospolitej Polskiej, 23 grudnia obejmuje najwyższy urząd w państwie. Po zakończeniu pięcioletniej kadencji przegrywa w drugich powszechnych wyborach na prezydenta z Aleksandrem Kwaśniewskim.

W 1995 roku ufundował Instytut Lecha Wałęsy, którego celem jest m.in. rozwój i doskonalenie demokracji i systemu wolnorynkowego w Polsce, ochrona dziedzictwa narodowego oraz tradycji niepodległościowej i solidarnościowej, a także prowadzenie badań nad najnowszymi dziejami Polski. Lech Wałęsa nadal aktywnie uczestniczy w życiu społeczno-politycznym w kraju i za granicą. Wiele podróżuje utrzymując w ten sposób kontakt ze stowarzyszeniami, organizacjami oraz ludźmi polityki, nauki i kultury na całym świecie.

Autor książek „Droga nadziei” (1987), „Droga Wolności” (1991), „Wszystko co robię, robię dla Polski” (1995), felietonista tygodnika „Wprost” 1996-2000.

Radni Rady Miejskiej w Łukowie Uchwałą Nr XIV/80/95 z dnia 10 listopada 1995 roku nadali Panu Lechowi Wałęsie Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej tytuł „Honorowego Obywatela Miasta Łukowa”.

Fot: www.ppr.pl

Andrzej Bączkowski

Honorowi Obywatele MiastaUrodzony 8 października 1955 r. w Łukowie, zmarł 7 listopada 1996 r. – naukowiec. Od 1980 r. w NSZZ Solidarność, polski działacz państwowy, prawnik, minister pracy w rządzie Włodzimierza Cimoszewicza. Ukończył Wydział Prawa i Administracji UMCS w Lublinie, od 1978 pracownik i asystent tej uczelni. Działacz "Solidarności" i opozycji demokratycznej, uwięziony w roku 1982.

Po 1989 urzędnik służby publicznej, wiceminister pracy w latach 1991-1996. Od 15 lutego 1996 do śmierci sprawował funkcję ministra pracy.

W 1995 uznany za Urzędnika Roku. Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Dla uczczenia jego pamięci przyznawana jest nagroda im. Andrzeja Bączkowskiego dla najlepszych urzędników państwowych, wręczana w rocznicę jego śmierci. Żonaty z Grażyną Żuraw 1983, miał z nią syna.

Zmarł nagle na zawał serca.

Radni Rady Miejskiej w Łukowie Uchwałą Nr XXVI/160/97 z dnia 30 kwietnia 1997 roku dla uczczenia pamięci przedwcześnie zmarłego łukowianina, wybitnego prawnika, osoby wielce zasłużonej dla Naszego Miasta, Ministra Pracy i Polityki Socjalnej nadali tytuł „Honorowego Obywatela Miasta Łukowa”.

Ryszard Kaczorowski

Honorowi Obywatele MiastaUrodzony 26 listopada 1919 r. w Białymstoku był ostatnim Prezydentem RP na Uchodźstwie od śmierci swego poprzednika Kazimierza Sabbata, zmarłego nagle 19 lipca 1989 w Londynie, do 22 grudnia 1990, gdy przekazał insygnia władzy prezydenckiej Lechowi Wałęsie w dniu jego zaprzysiężenia na Prezydenta III RP. Równolegle z Ryszardem Kaczorowskim funkcję Prezydenta RP (w kraju) pełnił generał Wojciech Jaruzelski.

Pochodził z rodziny szlacheckiej pieczętującej się herbem Jelita. Przed wojną instruktor harcerski w Białymstoku. Po zajęciu miasta przez Armię Radziecką tworzył Szare Szeregi, gdzie pełnił funkcję komendanta okręgu białostockiego. Aresztowany w 1940 przez NKWD, skazany na karę śmierci, zamienioną na dziesięć lat łagrów. Wywieziony na Kołymę, odzyskał wolność po podpisaniu układu Sikorski-Majski. Wstąpił do Armii Polskiej w ZSRR formowanej przez generała Andersa. Przeszedł szlak bojowy 2 Korpusu, walcząc m.in. pod Monte Cassino.

Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii, gdzie ukończył Szkołę Handlu Zagranicznego. Ryszard Kaczorowski aktywnie działał w ZHP na emigracji. Był naczelnikiem Harcerzy w latach 1955-1967, a następnie przewodniczącym Związku Harcerstwa Polskiego na uchodźstwie w latach 1967-1988. Pełnił też funkcję komendanta reprezentacji polskiej na Międzynarodowym Jubileuszowym Jamboree 1957, oraz komendanta Światowego Zlotu Harcerstwa na Monte Cassino w 1969 i w Belgii w 1982.

Działał na forum Rady Narodowej (parlament emigracyjny). W 1986 w rządzie na emigracji został ministrem do spraw krajowych, w 1989, po nagłej śmierci Kazimierza Sabbata, objął stanowisko prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie.

Prezydent Kaczorowski powierzył dalsze pełnienie urzędu premiera polskiego rządu emigracyjnego Edwardowi Szczepanikowi, sprawującemu tę funkcję od 1986 r. Kaczorowski zanim został prezydentem, w rządzie Szczepanika zasiadał jako minister do spraw krajowych, a w styczniu 1988 r. prezydent Sabbat zgodnie z artykułami 13 i 24 Konstytucji RP z 23 kwietnia 1935 r. wyznaczył go na "następcę prezydenta na wypadek opróżnienia się urzędu przed zawarciem pokoju".

W 1990 przekazał, w asyście Wincentego Broniwój-Orlińskiego, insygnia prezydenckie II Rzeczypospolitej, wśród nich insygnia Orderu Orła Białego Lechowi Wałęsie.

Ryszardowi Kaczorowskiemu, zgodnie z uchwalonym w roku 1996 prawem o byłych prezydentach RP, przysługiwała dożywotnio pensja, pieniądze na prowadzenie biura (mieści się w dawnej siedzibie Rządu na Uchodźstwie w Londynie) oraz ochrona osobista BORu na terenie Polski. Ryszard Kaczorowski często był obecny w kraju, gdzie uczestniczył i patronował wielu wydarzeniom. Ryszard Kaczorowski był m.in.

  • Sekretarzem Honorowym Funduszu Pomocy Krajowej
  • Przewodniczącym Rady Dziedzictwa Archiwalnego w Warszawie
  • Członkiem m.in. Głównej Kwatery Harcerzy w Londynie
  • Członek Rady Programowej Towarzystwa Naukowego im. Stanisława ze Skarbimierza
  • Patronem Fundacji Ochrony Zabytków Militarnych w Londynie
  • Honorowym obywatelem Legnicy
  • Honorowym obywatelem Pabianic
  • Honorowym Prezydentem Wyższej Szkoły Menedżerskiej w Legnicy

Wśród wielu innych wyróżnień należy nadmienić, że został mu też nadany tytuł szlachecki przez królową Elżbietę II.

Radni Rady Miejskiej w Łukowie Uchwałą Nr VIII/69/99 z dnia 28 maja 1999 roku w uznaniu zasług Pana Prezydenta dla pomyślności ojczyzny nadali Panu Ryszardowi Kaczorowskiemu ostatniemu Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie tytuł „Honorowego Obywatela Miasta Łukowa”.

Zginął 10 kwietnia 2010 roku w katastrofie samolotu prezydenckiego pod Smoleńskiem, udając się na obchody 70 rocznicy zbrodni katyńskiej. Po sprowadzeniu do Polski, trumna z jego ciałem została wystawiona na widok publiczny w Belwederze a potem spoczął w Panteonie Wielkich Polaków w Świątyni Opatrzności Bożej w Warszawie.

W dniu 3 listopada 2012 r. odbył się ponowny pogrzeb śp. Prezydenta, spowodowany wcześniejszą ekshumacją.